ALCOHOL-VERSLAVING FINI

IEDEREEN KAN ZONDER

***



VOOR DE MENSEN DIE HET MOGELIJK AANGAAT. Maar daarnaast ook voor hen die andere mensen willen helpen om van hun eventuele alcoholprobleem af te komen.

***


Iedereen kan zonder Alcohol. Ook U ! Maar niemand kan zeggen dat er problemen zijn als iemand alcohol drinkt. Dat bepaalt een mens vooral zelf. Maar wat voor de oplossing van mijn alcohol-probleem  heeft gewerkt en nog steeds werkt, kan voor een ander ook werken. Daar hoeft men niets voor te doen, alleen maar te laten. Lees mijn verhaal en schrijf Uw verhaal en laat U zo nodig bevrijden.

Vergeef U zelf en vergeef de wereld ! Zet daarna een dikke punt achter het verleden, kijk niet naar de toekomst en maak het bewustzijn van het hier en het nu tot Uw enige realiteit.

U zult zien hoe wij als mens op elkaar lijken. Al hebben wij ogenschijnlijk niets met elkaar te maken, zijn wij allen onderdeel van het grote geheel.

Laat het maar gebeuren en er gaat een nieuwe wereld voor U open. Ik ben geen goeroe, geen wetenschapper en geen therapeut. Ik oordeel en veroordeel niet. Vertrouw op Uw zelf, zoals ik op mij zelf vertrouw, en de alles omvattende universele helende energie die óók voor U beschikbaar is.

Het enige dat ik ben, is een mens met een ingrijpende alcohol - verslavings - ervaring die ik met U wil delen.

Dit met de wetenschap dát ik er van af ben en hoe ik er geleidelijk aan compleet van af ben gekomen .

 En dat laatste is inmiddels ruim vijftien a twintig  jaar geleden begonnen en tot op de dag van vandaag ben ik er helemaal van af.  Ik ben derhalve   - Ervaringsdeskundige -  en daar moet U het mee doen.

Bij wijze van spreken natuurlijk want U moet nog steeds helemaal niets maar laat het maar gebeuren. Vooral voor U zelf en daarmee tegelijkertijd voor iedereen die U belangrijk vindt, waarvan U houdt en die U lief heeft...


                                      INLEIDING...

Over hoe ik veel ellende heb veroorzaakt voor anderen en een groot deel van mijn eigen leven heb verpest. Ik heb na lang dralen eindelijk het initiatief genomen om deze website te maken en mijn verhaal te doen. Het laatste vooral ook om andere mensen te stimuleren hun eigen verhaal te schrijven als aanloop naar hun bevrijding.

Maar ik moet  eerst beginnen met het maken van mijn diepste excuses aan die mensen die er wat aan gedaan hebben om mij te helpen iets van mijn leven te maken. In de waas van mijn arrogantie en de alcohol nevelen waarin ik mij te lang bevond, dacht ik dat ik het allemaal wel wist en het recht had om mij te vaak  onmogelijk te gedragen met alle gevolgen van dien.

Ik kan natuurlijk beginnen met een eindeloos verhaal over mijn jeugd, mijn trauma 's en wie er allemaal schuld heeft aan mijn falen en mijn alcoholproblemen. Dat laatste heeft echter weinig of helemaal geen zin voor de oplossing van die problemen. Er is namelijk niemand schuldig en volgens deskundigen ben je zelf ook niet schuldig want alcoholisme is een ziekte waarmee je wordt geboren en zou dus mijn karma kunnen zijn waarvan ik in dit leven moet leren.

In de Oosterse filosofie wordt zelfs gesteld dat als het ei eenmaal is gelegd, de vogel is gevlogen en je leven is bepaald. Met deze stelling zou ik mijn verhaaltje kunnen stoppen want wat ik er ook van maak: Het is niet anders en je kan er toch niets aan veranderen !

Ik ben er echter óók van overtuigd dat het leven voor een groot deel wel is bepaald maar dat dit leven ook een les moet zijn met een eigen verantwoordelijkheid om in een volgend leven op een hoger plan te kunnen reïncarneren.

Je kunt zelfs in dit leven herboren worden want het is nooit maar dan ook nooit te laat om te veranderen.

Mijn stokpaardje is: Dat je in een bepaalde straat wordt geboren mag bepaald zijn. Maar jij bepaalt of je aan de duistere  schaduwkant of aan de zonnige kant wandelt. In mijn geval  ben ik zelfs meerdere keren kris kras en heen en weer die straat overgestoken zonder op het verkeer te letten en dat heb ik geweten. Met andere woorden: Ik heb alle kansen gehad die je ondanks alles ook maar kunt bedenken maar om de één of andere duistere reden en een diep ingeramd gebrek aan zelf-vertrouwen kon ik de weelde van het succes niet aan. Faalangst in combinatie met energie vretend  alcoholisme of vice versa zijn de sleutelbegrippen in mijn verhaal.

                                       MIJN VERHAAL...

Ik ben van 1946 en hobbel dus al een tijdje mee. Ik ben in voormalig Nederlands Indië geboren uit Nederlandse ouders. Vaag herinner ik mij de warmte en de geur van onze liefdevolle baboe die mij gekoesterd heeft in de eerste periode van mijn leven. Mijn moeder had mij het liefst weggegeven want ik was een buitenechtelijk kind van de collega van de man waarmee zij was getrouwd. Mijn biologische en niet biologische vaders waren hoge bestuursambtenaren op het niveau van Resident met vooruitzichten op posten  als Gouverneur of gelijkwaardige comfortabele posities. Het is er niet van gekomen. We raakten Indië kwijt en moesten terug naar Nederland waar mijn moeder nu als gescheiden vrouw zonder enige status met vier kinderen en een Koekoeksjong moest zien te overleven tussen de schijnheilige kale kak van Den Haag en de mooie herinneringen aan ons Indië. En zoals U ziet ben ik toch een heel verhaal aan het schrijven waarin ik echter zo kort mogelijk de diverse aspecten van mijn leven zal proberen te belichten om het geheel enigszins kop en staart te geven. Want hoe je het ook bekijkt: Ieder leven heeft een context waarin dat leven zich ontwikkelt.

En in mijn context barstte het van de frustraties, angsten en gekte die in mijn jeugd een cruciale rol hebben gespeeld. Mijn moeder begon met het fluisteren van als het maar geen Jodenjong wordt, blondeerde mijn haar en verzuchtte bij het minste geringste waaraan zij nu al die ellende te danken had. Mijn vader zou dus een Joden meneer zijn geweest en alleen om die reden al was ik een absoluut ongewenst kind. Ga er maar aan staan, wat maakte dat uit en of ik daar wat aan kon doen ?!  Toen de echtgenote van mijn biologische vader eens op bezoek kwam om gezellig herinneringen op te halen, verklapte mijn moeder het geheim en mocht deze vrouw mij gratis meenemen als verrassing voor haar man. Ik stond er bij en hoorde het aan als ventje van vijf jaar. De paniek die toen toesloeg is gedurende mijn jeugd nooit meer weggegaan en manifesteerde zich in een hysterische verlatingsangst, bedplassen, woede en stotteraanvallen. Toen ik naar de kleuterschool moest, liet mijn moeder mij op de eerste dag alleen gaan alsof je aan mij zou kunnen zien dat ik een buitenechtelijk kind was waarvoor zij zich blijkbaar diep schaamde. Als ik in het nauw werd gedreven of ik voelde dat zo dan sloeg ik de ander peuters met de blokken uit de blokkendoos op het hoofd. Thuis konden mijn oudere halfzus en broer niet van mij afblijven en ben ik meerdere keren aangerand. Want ach ! Ik was toch maar een onecht kind...

Deze oudere broer emigreerde gelukkig naar Australië waar hij na jaren als vermist werd opgegeven. Mag hopen dat de Dingo's hem opgevreten hebben. Mijn pedofiele halfzusje trouwde uiteindelijk met een nette luchtmachtofficier. Ik zat toen al in dienst en zag het huwelijk als een goede afsluiting van een tijd waaraan ik niet meer herinnerd wilde worden. Een moment voor vergeving en een nieuwe start. Mijn vader had de lunch voor de bruiloft betaald en mijn moeder en ik zouden ook aanzitten. Tot ieders stomme verbazing  constateerde mijn vader dat er plaats te kort was en of ik maar even plaats wilde maken en werd ik naar huis gestuurd. Reacties van : Dan schuiven we toch allemaal een stukje op, werden tot ieders verbazing in de wind geslagen en ik blies gehoorzaam de aftocht. Vreesde hij een toespraak met onthullingen ? De witte wijn vloeide rijkelijk maar ik acteerde als de nette broer en meegaande zoon en gehoorzaamde aan mijn vader. De man begreep niet dat de hele vertoning ook voor hem een enorme afgang was. Toen mijn zusje niet protesteerde bij deze voor iedereen bizarre gebeurtenis was het voor mij  de bekende laatste druppel. Toen ik totaal in de war thuis kwam, heb ik de overgebleven drank van de receptie maar even opgezopen en voor de verandering het huis verbouwd...

Als door een wonder kwam er bij ons in huis ook een hond. Dit was toen ik 8 jaar werd  en ik twee maanden ziek was geweest met onverklaarbare uitputtings-verschijnselen die de huisarts voor een raadsel stelde... Ik mocht de pup ophalen bij de fokker en dat was Mevrouw Laseur de echtgenote van de toen bekende acteur Cees Laseur. Het leek mijn moeder allemaal wel chique zo een kleine rijst met krenten hond van goede huize toen het Dalmatiër ras in de mode was. Het beestje bleek echter onhandelbaar in ons huis vol met slechte vibratie. Toen er gedreigd werd dat de hond maar weer weg moest, heb ik hem als mijn hond geclaimd met een rel waar zelfs mijn moeder bang van werd. Die kleine makker heb ik tot mijn 18e jaar gehad en heeft mij werkelijk door een liefdeloze jeugd gesleurd en mijn leven gered. Over dit bijzondere hondenbeest zou ik nog een apart boek kunnen schrijven.

Mijn moeder was inmiddels hertrouwd met een idioot en alcoholist. Mijn moeder leed aan borderline en had ook neiging tot alcoholisme en zonder een greintje gevoel voor verantwoordelijkheid maar met een perfect acteertalent zodat het voor de buitenwereld allemaal koek & ei leek . Als het feest was dan mocht ik als jongetje tussen de vijf en acht jaar ook een biertje want dan was ik zo lollig en lag de familie in een deuk. De nieuwe man van mijn moeder was diplomaat en als het duo beschonken na de zoveelste cocktail party thuis kwam dan werd het huis verbouwd en lag ik stijf van angst met de hond onder mijn bed.  Ook rond de feestdagen was de spanning om te snijden want je wist nooit of het feest zou ontaarden in een smijt en vechtpartij. Waarbij wederom van alles door de kamer zou vliegen en waar bij de aanwezigheid van de kinderen totaal geen rol zou spelen. Jarenlang heb ik de feestdagen gehaat en als excuus gezien om er zelf maar weer eens flink tegenaan te gaan.

Ook het bedplassen hield aan zodat ik regelmatig zonder schoon ondergoed naar school ben gestuurd waarna ik letterlijk de klas uit stonk. Ook hing mijn moeder mijn natte lakens uit het raam zodat ik, toen ik daar lucht van kreeg, als een bezetene naar huis rende om de lakens binnen te halen. Mijn moeder moet die film ook gezien hebben en ik ben een redelijk goede marathonloper geworden.

De lagere school was een lijdensweg van nablijven, straf en zittenblijven. Maar op de een of andere manier was ik toch een stevig ventje geworden die torenhoog boven de andere kinderen uitstak. Mager als een lat maar voor de duvel en zijn ouwe moer niet bang. Ook niet voor pijn. Dat laatste zou als oorzaak kunnen hebben omdat mijn moeder mij met de matenklopper afranselde als ik als kind iets geflikt had. Daarna urenlang in het kolenhok doorgebracht en soms zelfs helemaal vergeten. Een keer toen ik niet aan het avondeten verscheen en men zich afvroeg waar ik was, werd ik totaal verkleumd, onderkoeld en halfdood uit het hok gehaald. Dan weet je wat kou en pijn is en niet alleen lichamelijk... Maar het was ook zo dat de kwetsbare (Joodse) kinderen op school bij mij steun zochten als ze gepest werden en ik de pestkoppen met veel plezier een pak op hun lazer gaf zodat er bloed vloeide. Dat gaf natuurlijk nog meer problemen en ook fysieke straf door de onderwijzers. Toen ik ook die terug begon te slaan werd ik in de vijfde klas van school gestuurd en moest ik naar een school met de bijbel in Scheveningen.

Na de oeverloze en eindeloze ellende van de lagere van Nijenrode School was het laatste jaar in Scheveningen een verademing. Die bijbel was de kinderbijbel en die heb ik van A tot Z uitgelezen als een sprookjesboek zonder de hel en verdoemenis van de volledige versie. Uiteraard onder de hoon en de minachting van mijn moeder die nu van mening was dat ik een (schijn) heilig boontje aan het worden was. Maar ja, de boekjes van Dick Bos en de boeken van Edgar Allen Poe en Psycho van Hitchcock vond ze ook niets. Vooral dat laatste boek zou mij wel eens hebben kunnen inspireren om mijn moeder van kant te maken. Het is er gelukkig niet van gekomen.

Na de lagere school zou ik eigenlijk naar de HBS moeten zoals de meesten van mijn jeugdvriendjes want enige testen zouden hebben aangetoond dat ik toch niet helemaal verloren was. Maar dat bleek toch te hoog gegrepen en uiteindelijk kwam ik terecht op de Vrije School in Den Haag. Mooie jaren op de Vrije School. Veel mooie meiden maar niets geleerd. Tenminste niets dat bruikbaar is voor een zo genaamde degelijke carrière. Daar ik ook nog aardig uit de verf was gekomen en mijn konijnentanden en flaporen een beetje waren verdwenen, had ik onverwacht succes bij de meisjes waar ik ook maar met moeite mee om kon gaan. Zelfs mijn moeder wilde nu wel met mij gezien worden en glom helemaal  als haar geile vriendinnen opmerkingen maakten van: Zeg gut heb jij nog zo een jonge zoon !?

Helaas had ik ook succes bij de pedofiele leerkrachten van de Vrije School en toen ik mij daar heftig tegen verzette, werd ik wederom van school gestuurd. Wat nu voor een puber die maar steeds te horen kreeg: Het zit er wel in maar het komt er niet uit ! Ik was leergierig en wilde op de lagere school al alles lezen dat ik in mijn handen kreeg. En dat was veel want ons huis lag vol met boeken van de oudere kinderen uit een tijd waarin daar klaarblijkelijk nog aandacht  aan werd besteed. Boeken als : Robinson Crusoe. Overwintering op Nova Zembla. En Alleen op de Wereld waarbij ik niet kon ophouden met huilen. En dan natuurlijk de boeken die ik eerder noemde.

Mijn niet biologische vader had na het verlies van Indië nog een respectabele carrière in Suriname. Daar mijn moeder in de loop der jaren bij afwisseling en door mijn onophoudelijk vragen dan weer verklaarde dat de een en dan weer de ander mijn vader was, raakte ik op dat punt volledig de weg kwijt. Ik besloot uiteindelijk zelf dat de vader van de andere kinderen ook mijn vader was en probeerde regelmatig met hem te corresponderen in de hoop op enige response. Die kreeg ik nauwelijks maar toen hij uiteindelijk permanent naar Nederland kwam leek het idee van nog een jonge zoon hem toch niet zo gek. En zowaar kreeg ik enige aandacht waaraan een opgroeiende jongen oneindig veel behoefte heeft. Die aandacht bestond meestal uit kritiek en dat ik teveel op mijn moeder leek etc. Daarbij was de man net als mijn moeder homofoob in een tijd dat als je als jongen geen boerenhondenkop had, je homo was. En hoewel deze man ook jurist was en ooit de  nieuwe Gouverneur moest worden van de Grote Oost en Borneo, bleek hij toch vooral de Gereformeerde Zeeuwse Boerenhufter waar weinig lol aan te beleven viel. En god betere het, ook nog alcoholist !

Maar ik mag eigenlijk niet te hard oordelen over deze man die uiteindelijk toch nog de moeite heeft genomen om enige sturing aan mijn, in zijn ogen, kansloze leven te geven. Hij had zich tenslotte als niet lid van het studenten corps als Knor al met moeite moeten handhaven in de jungle van de Minerva clique, baantjes jagers, farizeeërs en lakeien van het gezag waaruit het bestuur in Indië bestond. Te vergelijken met de regering in Nederland. Laat staan dat ik dus enige kans zou maken. Maar hij had moeten weten dat ik niet zijn biologisch zoon was. Hij had het mij moeten vertellen en ik heb op mijn beurt nooit de moed gehad om het hem op de man af te vragen. De man had geen idee...

In ieder geval had mijn vader nu in zijn wijsheid besloten dat ik na het debacle van de Vrije School maar naar de Land & Tuinbouwschool moest in Boskoop. Los van de daverende cultuurshock heb ik Boskoop als hartverwarmend ervaren. Veel aardige mensen ontmoet zowel op mijn stageplaats de Kwekerij van Siem van Klaveren als bij mijn kosthuis ouders louter vriendelijke en echte mensen. Mijn kosthuis ouders behandelden ons als de kinderen die zij zelf nooit hadden gekregen. Met thee en warme speculaas in de ochtend en s avonds dampende aardappelen en draadjesvlees en een warme kruik in bed. Ik liet mij deze ongekende luxe zo goed smaken dat mijn kosthuis ouders genoodzaakt werden om verhoging van het kostgeld te vragen. Mijn vader moet zodanig gereageerd hebben dat deze mensen zich totaal verbijsterd en ontdaan afvroegen of deze man mijn vader wel was... Of ik uitleg heb gegeven weet ik niet meer zeker maar heb ondanks dit drama die stageperiode over mij heen laten komen als een helingsproces om vervolgens mijn toelatingsexamen te saboteren. Want een loopbaan in de Land & Tuinbouw zag ik vanaf dag één niet zitten. Daarna als een haas terug naar Den Haag.

Mijn vader was woest !  Wat ik mij wel niet verbeelde. Ik verbeeldde mij werkelijk helemaal niets maar was volledig afgestompt op het punt van carrière en de toekomst. Ik zag het totaal niet meer zitten. Maar onverwachts krijg ik toch nog een kans en mag naar de Hotelschool in Zuid Duitsland nu beter bekend als de Steigenberger Akademie. Volgens mijn vader een rib uit zijn lijf maar volgens mijn moeder betaald door een opgedoken studieverzekering. Ik ben inmiddels rond de 17/18 jaar geworden en heb eigenlijk nog helemaal geen problemen met alcohol. Mijn vrienden zijn braaf en studeren hard met alleen op zaterdag een pilsje van Bavaria bij een van de vrienden thuis. Als ik soms wat sloom en bleekjes overkom weet mijn moeder te vertellen dat ik aan de Hasj zit terwijl ik niet eens rook. Maar dat terzijde. Op de Hotelschool wordt alles anders. De school zelf is streng en rechtvaardig. Maar in de weekends zat je als buitenlandse leerling tamelijk alleen en met weinig toezicht. Dus op zaterdag avond naar de kroeg. Onze stamkroeg was een typische Bayerische Kneipe  mit Wein, mollige Duitse deernen en gezang. Het bier kwam er met halve liters en de deernen bleven maar roepen dat ik ein richtiger Germaner was. Dus ik begon behoorlijk naast mijn schoenen te lopen en hoe bezopener je was hoe populairder je leek. Dat ik vooral goed was voor de omzet had ik natuurlijk niet in de gaten.

Op die Hotelschool al met al een fantastische tijd gehad. Ik had het mooiste meisje van de school en bevrijd van alle terreur van thuis kon ik gewoon goed leren. Ondanks de Duitse taal. Het was trouwens opvallend hoeveel zeer interessante meisjes van goede huize op deze school zaten. Adellijke dochters zoals de Baronesse Benvenuta von Richthofen (Moeder Leontine zu Furstenberg). Ook ben ik nog een keer een lang weekend op het land goed Alt Prerau in Neder Oostenrijk  geweest van de familie van een ander schoolvriendinnetje. Een ongelooflijke ervaring en wat een rijkdom en wat een stijl en klasse. Nog jarenlang van gedroomd. In die tijd was ik nog zwaar onder de indruk van alles dat met adel, interessante namen en het grote geld van doen  had. Ik had  gemakkelijk kunnen aanhaken. Ein richtiger Germaner en schoonzoon met blond haar en blauwe ogen was gewild in die tijd en schaars want vele vaders hadden de oorlog niet overleefd.

Maar toch weer bijna van school gestuurd omdat ik iets te vaak door de huismeester kotsend in het trapportaal werd gesnapt met gevolg brieven van de directie naar mijn vader en een hoop gedonder. Ook heb ik mijn mooie meisje met mijn dronken gedrag onnodig gekwetst waar ik nog spijt van heb. Ik durfde toen al niet te geloven in liefde en geluk en maakte de dingen kapot voor dat ik zelf gekwetst kon worden. Gelukkig heb ik mijn papiertje gehaald met behoorlijk eindcijfers die ik aan mijn vader kon tonen. Die schamperde echter dat de school wel niet zo moeilijk zal zijn geweest en dat ik zonder Universitaire studie zoals hij die had genoten weinig kans maakte in deze wereld. Daar moest je het dan maar weer voor de zoveelste keer mee doen.

Hoe dan ook ga ik voor dat ik in dienst moet nog een jaartje naar Lausanne Zwitserland waar ik met het uitzicht op mindere tijden nog een jaartje feestvier en Frans studeer aan de Universiteit van Lausanne. Alhoewel ik de student uithang moet ik daarnaast gewoon keihard  werken als stagiaire de service en ben ik niet meer dan een veredelde gastarbeider en in de ogen van de Zwitsers helemaal niets. Maar je bent jong en hebt alweer het mooiste meisje van Lausanne en het leven lacht mij toe. Maar de alcohol gaat dan stiekem al een zodanige rol spelen zodat ik op cruciale momenten de mist in ga . Vooral op momenten dat er iets van mij verwacht wordt waarbij ik denk: Dat red ik nooit ! Zo ook bij een sollicitatie gesprek waarbij ik nota bene de kans krijg om na mijn diensttijd te beginnen bij een vijf sterren Hotelgroep verknal ik door niet  tijdig op het tweede gesprek te verschijnen. Oorzaak ? Vult u maar in...

Dan moet ik in dienst. Op mijn 18 jaar al supergoed gekeurd ABOSIS o. Maar vanaf dag één al bier binnen gesmokkeld op de soldatenkamer en ik was niet de enige die daar een sport van maakte. Om dat ik een lange magere slungel was viel ik te veel op bij de instructeurs die een pispaal nodig hadden. Zo ook bij de instructeur zelfverdediging. Hij zou mij wel eventjes vloeren en een kerel van mij maken als voorbeeld voor de anderen. Echter  hield hij geen rekening met mijn straatvechters  ervaring en het feit dat je mij niet moet aanraken zodat het de omgekeerde wereld werd en ik de sukkel in het canvas heb doen bijten. Hilariteit alom en nooit meer last gehad van wie dan ook.  Maar snel begreep ik dat soldaat blijven ook niet alles was en ik meldde mij bij de onderofficiers-cursus en werd Onderofficier/Sergeant der Geneeskundige Troepen. Op de vraag waarom ik geen officier wilde worden moest ik helaas antwoorden: Middelbare school niet afgemaakt en pech gehad. Ondanks mijn nog steeds groeiende alcohol gebruik nog steeds super fit en geen problemen. Als Onderofficier had ik toegang tot de Onderofficiersbar waar een Borreltje Cola (Bocootje) minder dan 1 Gulden kostte en waar je een hele liter Jonge Jenever voor nog geen 5 Nederlandse Florijnen voor het weekend illegaal mee naar huis kon ritselen die dan met vrienden weer soldaat werd gemaakt.

Nooit last gehad. 5 Kamp getraind. Cross Country gelopen. MLV gehaald. Soort Militaire Sport Medaille waarmee je kon laten zien dat je geen slappe hap was. Gebokst. Geschermd. Schutter eerste klas geworden op Karabijn en Browning. Paardgereden. Gerugbyd en noem maar op. Niet kapot te krijgen !  Mijn vader vond het allemaal extra verloren tijd maar dat hij als Kolonel K.N.I.L Nederlands Indië was ontvlucht samen met het hele Nederlandse bestuur toen de Jappen binnenvielen, was niet bespreekbaar. Maar ja ! Goed voorbeeld doet volgen: Benno en de Oranjes liepen al in de meidagen van 1940 in Londen in het zonnetje te flaneren toen de mariniers nog op de Maasbruggen sneuvelden voor Koningshuis en Vaderland.

Als ik uit dienst kom, ben ik in feite al compleet praktiserend alcoholist maar nog mijlenver van de herkenning laat staan erkenning. Maar ook ben ik verslaafd aan mooie meiden (maar als de dood voor vaste relaties) en de stoffen die vrijkomen bij extreme duursport en contactsport . Letterlijk voor het leven op de loop, snakkend naar liefde en erkenning. Ik ben dan zeggen en schrijven nog geen 22 jaar jong !

Hoe dan ook kan ik direct beginnen bij een Public Relations Bureau. Een baan in de Hotellerie zie ik dan niet meer zitten in de veronderstelling dat de PR een beter plan is. Daarna via een korte periode als fotomodel, een bijna zangcarrière bij Golden Earring  en een bijna film carrière " Floris " van Paul Verhoeven de Reclame ingerold. In het wereldje waarin ik toen terecht kwam was het bijna verdacht als je niet aan de alcohol of de een of andere stimulerende substantie zat. Een van mijn latere collega's die zwaar verslaafd bleek aan van alles en nog wat heeft zijn addictie goed gebruikt door een van de best betaalde afkick cliniques te starten waar nog steeds  een groot deel  van  de Nederlandse - elite -  over de vloer komt. Je zag hem vaak bij Harry Mens zitten op zondagmorgen om zijn promotie riedel af te steken waarbij hij niet altijd de indruk wekte dat hij zelf helemaal clean was.

Jarenlang heb ik met mijn vrienden Johnny Walker, Long John en Captain Morgan op de grachten van Amsterdam gedanst en de gevierde jongen uitgehangen. Daarbij heb ik bij een aantal Amsterdamse Top Reclamebureaus gewerkt als Account Manager en salarissen verdient die je voor die tijd niet voor mogelijk hield. Als je haar maar goed zat en met de juiste blazer, grijze broek, dure merk schoenen en horloge, kwam je een heel eind. Mijn vader snapt er niets meer van als ik met de zoveelste opzichtige vriendin, snelle auto en vette Rolex stiekem zijn ogen kom uitsteken. Daarnaast heb ik nog rijpaarden, een Pent House in Den Haag en later een aardig optrekje in België. Als ik uiteindelijk voor mij zelf begin, kan het helemaal niet meer op.

Maar aan alles komt een eind. Zo ook aan het leven van mijn vader die zich het leven beneemt door voor de trein te springen. De klap komt ongenadig hard aan. Het verdriet maar ook de niet aflatende frustratie en woede zitten diep. Heel, heel diep ! Zo diep dat werkelijk alle energie uit mij wegvloeit en ik als een zombie toelaat dat alles maar dan ook alles verloren gaat. Ik wilde juist zijn erkenning en aan hem laten zien dat ik de moeite waard was en dat ik het kon. Toen dat wegviel bleef er niets meer over om voor te gaan. Het was over en uit...

***


                                           MAAR NU ! 

Dit verhaal is misschien wel aardig al is het nog lang niet af en daarbij heb ik geen enkele pretentie dat het bijzonder is.  Maar iedereen heeft zeker wel een uniek verhaal en daar gaat het om. Dus kom maar op ! Het mag zo lang zijn als je denkt dat nodig is en doe er zo lang over als nodig is. Je kan het aan de grote klok hangen, van de daken schreeuwen of voor je zelf houden. Schaam je vooral niet al doet de waarheid  vaak pijn. Je mag er alles in kwijt en je hoeft met niemand rekening te houden. Het is jou verhaal. En als je iemand kwetst: Jammer dan ! Later kan je het nuanceren. Als je dezelfde opluchting ervaart zoals ik die heb ervaren dan is een belangrijke stap gemaakt. Dat is zeker. 


En wat is nu de oplossing voor dat alles verwoestende alcohol probleem ?

DE oplossing ken ik niet en heb ik niet en is er volgens mij  ook niet ! Maar ik weet WEL wat voor MIJ heeft gewerkt en nog steeds werkt tot op de dag van vandaag.

 

BEGIN MET HET ERKENNEN DAT JE EEN PROBLEEM HEBT.

EEN ALCOHOLPROBLEEM !

 

Als je in een chaos leeft, begin dan met het opruimen en schoonmaken van je huis en ruim vooral die lege flessen op. Schop al je foute vrienden en vriendinnen je huis en je leven uit. Heb geen angst om alleen te zijn. Concentreer op je zelf. Alleen op je zelf. Was je zelf en doe schone kleren aan en verbrand de oude troep. Maak er een ritueel van. Begin met gezond te eten en zo vegetarisch mogelijk. Eet bewust en neem je tijd. Onthaast ! Drink liters water. Ontgift en bouw je medicijngebruik af. In overleg met je Huisarts.

 

WORD SCHOON VAN BINNEN EN VAN BUITEN

LETTERLIJK EN FIGUURLIJK !

 

Richt een plekje in waar je op je zelf kan zijn en kan mediteren of gewoon zijn.  Leer je hoofd leegmaken door niets meer :   Te denken.  Te moeten.  Te menen.  Te willen. Te hopen.  Te wensen.  Te verlangen.  Te verwachten.  Te beloven.  Te geloven.  Te plannen.  Te begrijpen.

 

KIJK IN DE SPIEGEL, RESPECTEER EN HOUD VAN JE ZELF

BEN JE ZELF EN WEET DAT JE VAN AF - NU - BENT BEVRIJD

 

Dit is je Mantra en zo begin je elke dag. Of nog beter: Dit zeg je zo vaak mogelijk !


IK RESPECTEER EN HOUD VAN MIJ ZELF

IK BEN EN VERTROUW MIJ ZELF

IK WEET DAT IK BEN BEVRIJD


Niets meer en niets minder. Je hoeft het niet te begrijpen of uit te leggen.

 Ook niet aan je zelf.

 

Trek een plan om weer fit te worden en laat het bloed weer door je lijf stromen. Doe alles op jouw niveau en in jouw tempo. Overhaast en overdrijf niet. Doe alles geleidelijk. Neem je tijd het is geen wedstrijd ! Doe vooral wat je leuk en prettig vindt !

Niets moet en alles mag. Koop een moeilijk boek en ga lezen na je training en laat je inspireren.  Je hoeft wederom niets uit te leggen. Aan niemand ! 

Koop pen en papier of een lap top. Iedereen heeft een uniek verhaal. Schrijf het op. Neem je tijd. Huil, schreeuw, jank en heb medelijden met je zelf. Zwelg in zelfbeklag.

Hoe bevrijdend is dat ! Sterker nog: Het schrijven heeft letterlijk mijn leven gered... Want ook ik heb met een fles Jenever en mijn fiets aan de hand op de treinrails gestaan toen de trein aan kwam denderen. Door het wanhopige getoeter ontwaakte ik net op tijd. Nadat de trein was gestopt was de stilte oorverdovend en de schaamte zo diep dat ik besefte dat alles moest veranderen en ik ben gaan schrijven.

 

En als je dit allemaal onzin vindt of denkt : Het zal wel ! Doe dan helemaal niets. Maar besef dat je in een alles omvattende universele energie leeft waarvan je zelf deel uitmaakt. Die energie is voor jou beschikbaar en is gratis en voor niets. Je kunt er eindeloos uit putten want die energie is van jou !

 

OPEN JE ZELF EN LAAT DIE ALLES OMVATTENDE HELENDE ENERGIE BINNENSTROMEN EN WORD BEWUST...


WANT HET ALLES STUREND BEWUSTZIJN IS ALLES EN GEEFT BLIJVEND ANTWOORD OP AL JE VRAGEN  EN GEEFT DE OPLOSSING VOOR AL JE PROBLEMEN, ZONDER DAT JE ZE HOEFT TE STELLEN ...

 

JE ZULT GEHOLPEN WORDEN VAN BINNENUIT, VANUIT JE EIGEN VERZAMELDE ENERGIE OMDAT JE  WEET  DAT JE BENT

BEVRIJD !

***

Mensen vragen mij vaak: Ja maar hoe doe je dat dan en ik wil zo graag en ik moet zo nodig en ik hoop dat. En zo voort. Bij al dat doen, hopen, (wanhopen) willen en moeten, roep je spanning op en blokkeer je in feite de energiestroom.

Doe maar eens helemaal niets, wil maar eens niets en hoop vooral niets ! Want bij hopen roep je vooral het tegenovergestelde op en vooral twijfel... 

Daarbij leven we in een wereld van hebben en alles wat daar vanaf hangt in plaats van een wereld van zijn waarbij het hebben ondergeschikt wordt.

Als je dat door krijgt dan gaat er een nieuwe wereld voor je open en word je rijker dan ooit te voren zonder dat je in materiële armoede hoeft te verkeren. Armoede is geen schande maar ook geen deugd om naar te streven.

***

Er zijn ongetwijfeld vragen en er zullen ook mensen zijn die steun en motivatie kunnen gebruiken op een  basis van regelmaat. Die steun en motivatie wil ik graag geven en help ik graag een handje om uw leven opnieuw perspectief te geven.

Ik weet dat het werkt. En U weet het ook !

IEDEREEN KAN ZONDER

                                               ***



No Need To Fight !


It is not a question of making efforts to be aware. I f you make efforts to be aware you will create tensions inside yourself. All efforts bring tensions. So if you TRY to be aware you are fighting with yourself. There is no need to fight !

Awareness is not a by-product of efforts. Awareness is a fragrancy of let-go. Awarenes is a flowering of surrender, of relaxation.

Just sit silently in a relaxed state doing nothing... And awareness will start happening. Not that you have to pull it up from somewhere ...

It will shower on you from nowhere. It will well up from within your own sources. You will just be silent, sitting in silence.

Nothing else...

                    *                       

                                                                                            


Act consciously !

Your daily life is your temple and your religion.

Act in awereness, act consciously and many things will start changing


                                             Osho ...

*

 

 You could sit in meditation for twenty minutes a day.

 -  Unless you are too busy -

Then you sit for an hour.

                                  

                                     Old Zen Adage ...

 ***